REPENT - FORGIVE - REJOICE

Vorig jaar zat ik er zo bij met hemelvaart. De zon scheen door mijn lievelingsraam in vezelay op mijn gezicht en ik kon er niet van genieten.

Tierend boos was ik op het onrecht wat mij was aangedaan, pijn waar ik de oplossing niet voor had. Pijn waaraan ik niet uit kon ontsnappen.

Ik was naar Vezelay afgereisd om de gebeurtenissen te verwerken en verlichting te vinden. Maar het leek wel of de serene rust van de zwaluwen in de avondzon mij alleen maar meer deed ontploffen.

​

De volgende dag ging ik naar de basiliek. En daar bij de crypte van Maria Magdalena, zocht ik vergeving. Verbinding. Terug naar vertrouwen..

​

Repent. Hoorde ik. Repent.

REPENT?? REPENT???

REPENT - FUCK OFF dacht ik.

​

En toch. Ik kon mijn pijn niet langer binnen houden.

Bij de kapel brak ik in tranen. Ze waren niet te stoppen.

​

Ik liet de weerstand eindelijk zakken. En ik huilde mijn onmacht in duizenden tranen eruit. Het verlies. De radeloosheid en ook de tranen van woede. HOE KON JE ZOIETS DOEN??!!!

​

Het was mijn pelgrimstocht naar het leven. Hoe moet ik dat doen? Leven als leven nauwelijks mogelijk voelt in een wereld als dit. Op een moment waar ik na zware mishandeling ook nog door groot persoonlijk verlies door onrecht heen ging. Met geen oplossing. Het was gebeurd. Er was niets aan te doen.

​

REPENT!

​

Ik dacht altijd dat repent een heel hard veroordelend woord was, wat ging over boeten voor je zonden.

​

Google liet weten dat het anders zat.

​

Repent gaat veel meer over vergeving vinden voor de spijt die je voelt voor alles wat je niet hebt kunnen leven. Alles wat je had gewild maar niet is gebeurd. Door je eigen toedoen of door anderen. Door onmacht of door laten zitten. Repent is de weg naar vergeving. Want als je diep van binnen voelt wat je anders had willen doen, welke fouten je hebt gemaakt, welke kansen je hebt gemist. Welke kansen anderen jou hebben ontnomen, en welke fouten zij hebben gemaakt. En de diepe pijn die dat te weeg bracht hebt aanvaard. Je de liefde toe laat.

Toegeven waar je verloren hebt. Toegeven wat je verloren bent. Toegeven hoe ontzettend pijn dat doet, zonder dat je er ook maar iets aan kunt veranderen. Dat is vergeving op de diepste laag.

​

Zonder te weten wat het inhield zocht ik vorig jaar deze vergeving in Vezelay. Het oeroude ommuurde stadje dat de vorm heeft van een baarmoeder en de meest mooie basiliek heeft met een dansende Jezus op het timpanum.

Het leek bijna onmogelijk. En toch gebeurde het.

​

Ik boog voor mijn hart. Mijn pijn kwam eruit. Totale onmacht en ontreddering. Waar deze prachtige omgeving mij in droeg.

Deze reis was onderdeel van het helen van een heel diep stuk in mij, de vaderwond. Het mannelijke in mij.

Vezelay is inmiddels mijn jaarlijkse pelgrimstocht geworden en zoals al een keer de vrouwen meenam, kun jij dit jaar mee, wie weet zijn het dit jaar wel de mannen.

​

VEZELAY 19 - 22 mei 2026

het thema is vaderwond. Vergeving, vrede in je hart vinden om je ware vreugde te leven in het leven. Niet langer aan het kruis te hangen maar te dansen door het leven.

​

Repent and Rejoice.

​

REPENT in je hart om vol vreugde het leven te vieren.

De vaderwond te helen. De vader- dochter wond te helen. De zoon-vader wond.

​

Van onmacht, naar liefde, naar vrede. Naar open en bloot je hart leven.

Vier dagen Vezelay het is een bijzondere plek.

​

Ik nodig je uit tot leven te komen. Door de crypten van je hart bloot te leggen.

Ga je mee?